No sé a ustedes, pero a mí el ambiente político que llevamos viviendo durante los últimos años, como dirían algunos jovencitos, se me está haciendo bola. La política nacional, impulsada por un gobierno más empeñado en mantener un relato con un guion que lleva por título «progresista» que en admitir de una vez su incapacidad para resolver las principales preocupaciones de los ciudadanos, esa política, no resulta precisamente edificante.
La mentira se ha normalizado y la descalificación ya no es solo entre los rivales políticos, sino que ya ha llegado a instituciones y poderes cuya independencia hasta hace poco parecía fuera de discusión.
La desconexión entre quienes gobiernan y las personas que se buscan la vida como pueden ya es abismal, y no solo por los escándalos que a diario nos recuerdan los medios de comunicación, sino también por la falta de empatía, la capacidad de ponernos en la piel del otro. La empatía consiste precisamente en eso, en intentar comprender y mirar durante solo unos instantes la realidad desde una posición distinta a la nuestra. Algo todavía más imprescindible en quienes viven bajo el oropel del poder.
La empatía no tiene etiquetas, no es de izquierdas ni de derechas, pero resulta imposible de practicar cuando se han levantado muros y colocado barreras entre ciudadanos en función de su ideología.
Hay un ejemplo que resulta muy revelador y que podemos ver a diario cuando escuchamos a muchos, la mayoría de los responsables públicos. Verlos dirigirse a sus audiencias leyendo discursos escritos por asesores, sin molestarse en poner algo de su cosecha, incapaces de despegar la vista de los folios y mirar, solo unos segundos, a quienes se dirigen. En ocasiones frases o expresiones que cualquiera sería capaz de memorizar o de decir espontáneamente, se convierten en intervenciones incapaces de transmitir cercanía, de manifestar empatía
Esta carencia todavía se hace más evidente en el momento en que algunos deben responder a las preguntas que les formulan. Respuestas a base de frases extraídas del argumentario del día y escuchadas de manera reiterada en boca de la corte de seguidores del líder de turno. No sé si son conscientes de que su incapacidad por salirse del guion elaborado en los fogones del partido aumenta todavía más la distancia con los ciudadanos.
Estoy convencido de que a muchos les iría mejor en su imagen y valoración si fuesen capaces de salir de sus burbujas, de sus circuitos habituales y saber escuchar a los que tienen enormes dificultades para defender su pequeño negocio, encontrar un piso asequible o cuidan de sus mayores. En definitiva, romper los muros protectores que forman a su alrededor acólitos, asesores y pelotas que no serían casi nada sin su líder.
El súmmum de esta falta de empatía se produce cuando se quiere trasladar la imagen de una cercanía ficticia organizando visitas a barrios políticamente amistosos, o acudiendo a jugar a las cartas con algunos vecinos, mientras previamente se acordonan calles o se llega en coche oficial con una bochornosa caravana de vehículos de protección.
Hoy España está dirigida por personas que señalan y desprecian a quienes no piensan como ellos, insensibles e indiferentes ante la realidad de quienes viven fuera de sus burbujas.
Entre a empatía e a indiferenza
Non sei a vostedes, pero a min o ambiente político que levamos vivindo durante os últimos anos, como dirían algúns noviños, estáseme facendo bóla. A política nacional, impulsada por un goberno máis empeñado en manter un relato cun guión que leva por título «progresista» que en admitir dunha vez a súa incapacidade para resolver as principais preocupacións dos cidadáns, esa política, non resulta precisamente edificante.
A mentira normalizouse e a descualificación xa non é só entre os rivais políticos, senón que xa chegou a institucións e poderes cuxa independencia ata hai pouco parecía fóra de discusión.
A desconexión entre quen goberna e as persoas que se buscan a vida como poden xa é abismal, e non só polos escándalos que a diario nos lembran os medios de comunicación, senón tamén pola falta de empatía, a capacidade de poñernos na pel do outro. A empatía consiste precisamente niso, en intentar comprender e mirar durante só uns instantes a realidade desde unha posición distinta á nosa. Algo aínda máis imprescindible en quen vive baixo o oropel do poder.
A empatía non ten etiquetas, non é de esquerdas nin de dereitas, pero resulta imposible de practicar cando se levantaron muros e colocado barreiras entre cidadáns en función da súa ideoloxía.
Hai un exemplo que resulta moi revelador e que podemos ver a diario cando escoitamos a moitos, a maioría dos responsables públicos. Velos dirixirse ás súas audiencias lendo discursos escritos por asesores, sen molestarse en poñer algo da súa colleita, incapaces de despegar a vista dos folios e mirar, só uns segundos, a quen se dirixe. En ocasións frases ou expresións que calquera sería capaz de memorizar ou de dicir espontaneamente, convértense en intervencións incapaces de transmitir proximidade, de manifestar empatía
Esta carencia aínda se fai máis evidente no momento en que algúns deben responder as preguntas que lles formulan. Respostas a base de frases extraídas do argumentario do día e escoitadas de xeito reiterado en boca da corte de seguidores do líder de quenda. Non sei se son conscientes de que a súa incapacidade por saírse do guión elaborado nos fogóns do partido aumenta aínda máis a distancia cos cidadáns.
Estou convencido de que a moitos lles iría mellor na súa imaxe e valoración se fosen capaces de saír das súas burbullas, dos seus circuítos habituais e saber escoitar aos que teñen enormes dificultades para defender o seu pequeno negocio, atopar un piso alcanzable ou coidan dos seus maiores. En definitiva, romper os muros protectores que forman ao seu redor acólitos, asesores e pelotas que non serían case nada sen o seu líder.
O súmmum desta falta de empatía prodúcese cando se quere trasladar a imaxe dunha proximidade ficticia organizando visitas a barrios politicamente amigables, ou acudindo a xogar ás cartas con algúns veciños, mentres previamente acordóanse rúas ou chégase en coche oficial cunha vergoñenta caravana de vehículos de protección.
Hoxe España está dirixida por persoas que sinalan e desprezan a quen non pensan como eles, insensibles e indiferentes ante a realidade de quen vive fóra das súas burbullas.
0 comentarios:
Publicar un comentario