miércoles, 15 de abril de 2026

La de casa

En un tiempo en el que la información circula de manera global, sin descanso y sin fronteras, lo más cercano puede correr el riesgo de parecernos secundario. Sin embargo, es justamente lo próximo, lo que sucede en nuestra ciudad, en la provincia, en los nombres que nos resultan familiares, lo que acaba teniendo una influencia más directa en nuestro día a día.

La prensa local ocupa ahí un lugar especial. No compite en tirada ni en espectacularidad con los grandes medios, porque juega en otro terreno: el de la relevancia inmediata. Lo que publica no nos resulta ni lejano ni abstracto. Tiene consecuencias, matices y, sobre todo, contexto. Y precisamente eso la convierte en una herramienta fundamental para conocer lo que nos rodea.

Pero no sólo informa. También contribuye, de manera constante, a generar un estado de opinión, un sentimiento. Lo hace sin estridencias, a través de la selección de los temas, del espacio que se les concede y del modo en que se cuentan. Así, casi sin advertirlo, se va construyendo una determinada percepción compartida de la realidad más próxima.

Es precisamente esa capacidad de influir en el ánimo colectivo, en generar sentimientos sobre cómo se percibe una comunidad a sí misma, lo que constituye una de sus mayores responsabilidades. No se trata de suavizar los hechos ni de renunciar a la crítica, sino de ejercer un periodismo que, sin faltar a la verdad, sea consciente del efecto que produce su enfoque. Entre el alarmismo y la indiferencia hay un espacio exigente: el de contribuir a una opinión pública informada, serena y, en la medida de lo posible, constructiva. Porque también en lo que se cuenta cada día, y cómo se cuenta, se va modelando la forma en que una sociedad se siente.

En el ámbito local, las personas no son figuras distantes. Tienen nombre, trayectoria y presencia. Quien escribe sobre ellas sabe que no se dirige a una abstracción, sino a alguien con quien puede coincidir al día siguiente. Esa cercanía no debería ser una limitación, sino una exigencia mayor de rigor y de medida.

Para quienes, como yo, tenemos la oportunidad de asomarnos diariamente a sus páginas, el periódico es también un espacio de responsabilidad. No es sólo un escaparate, sino una forma de diálogo con los lectores y, en cierto modo, con la sociedad más cercana. Cuando me propuse que los lucenses se sintieran más orgullosos de su ciudad, sabía que esa meta solo sería posible si también así lo percibía la prensa local.

Mañana se entregará el Premio Puro Cora en su trigésimo tercera edición. Recuerdo haber participado en la primera convocatoria. Mirado desde hoy, aquel inicio permite valorar no sólo la continuidad del premio, sino también la evolución de la propia prensa local en estas décadas. Han cambiado muchas cosas, pero permanece lo esencial.

Porque un periódico local, como El Progreso, es algo más que un medio de información. Forma parte del tejido social, acompaña y deja memoria. Con el tiempo, sus páginas acaban siendo también el relato de una comunidad.

Por eso, pese a las enormes dificultades, sigue siendo necesario. En un mundo cada vez más disperso, hay pocos espacios donde una sociedad pueda reconocerse con tanta claridad. La prensa local, la de casa, continúa siendo uno de ellos.


A de casa

Nun tempo no que a información circula de xeito global, sen descanso e sen fronteiras, o máis próximo pode correr o risco de parecernos secundario. Con todo, é xustamente o próximo, o que sucede na nosa cidade, na provincia, nos nomes que nos resultan familiares, o que acaba tendo unha influencia máis directa no noso día a día.

A prensa local ocupa aí un lugar especial. Non compite en tirada nin en espectacularidade cos grandes medios, porque xoga noutro terreo: o da relevancia inmediata. O que publica non nos resulta nin afastado nin abstracto. Ten consecuencias, matices e, sobre todo, contexto. E precisamente iso convértea nunha ferramenta fundamental para coñecer o que nos rodea.

Pero non só informa. Tamén contribúe, de xeito constante, a xerar un estado de opinión, un sentimento. Faio sen estridencias, a través da selección dos temas, do espazo que se lles concede e do modo en que se contan. Así, case sen advertilo, vaise construíndo unha determinada percepción compartida da realidade máis próxima.

É precisamente esa capacidade de influír no ánimo colectivo, en xerar sentimentos sobre como se percibe unha comunidade a si mesma, o que constitúe unha das súas maiores responsabilidades. Non se trata de suavizar os feitos nin de renunciar á crítica, senón de exercer un xornalismo que, sen faltar á verdade, sexa consciente do efecto que produce o seu enfoque. Entre o alarmismo e a indiferenza hai un espazo esixente: o de contribuír a unha opinión pública informada, serena e, na medida do posible, construtiva. Porque tamén no que se conta cada día, e como se conta, vaise modelando a forma en que unha sociedade séntese.

No ámbito local, as persoas non son figuras distantes. Teñen nome, traxectoria e presenza. Quen escribe sobre elas sabe que non se dirixe a unha abstracción, senón a alguén con quen pode coincidir ao día seguinte. Esa proximidade non debería ser unha limitación, senón unha esixencia maior de rigor e de medida.

Para quen, como eu, temos a oportunidade de asomarnos diariamente ás súas páxinas, o xornal é tamén un espazo de responsabilidade. Non é só un escaparate, senón unha forma de diálogo cos lectores e, en certo xeito, coa sociedade máis próxima. Cando me propuxen que os lucenses sentisen máis orgullosos da súa cidade, sabía que esa meta só sería posible se tamén así o percibía a prensa local.

Mañá entregarase o Premio Puro Cora no seu trixésimo terceira edición. Recordo participar na primeira convocatoria. Mirado desde hoxe, aquel inicio permite valorar non só a continuidade do premio, senón tamén a evolución da propia prensa local nestas décadas. Cambiaron moitas cousas, pero permanece o esencial.

Porque un xornal local, como El Progreso, é algo máis que un medio de información. Forma parte do tecido social, acompaña e deixa memoria. Co tempo, as súas páxinas acaban sendo tamén o relato dunha comunidade.

Por iso, a pesar de as enormes dificultades, segue sendo necesario. Nun mundo cada vez máis disperso, hai poucos espazos onde unha sociedade poida recoñecerse con tanta claridade. A prensa local, a de casa, continúa sendo un deles.