miércoles, 21 de enero de 2026

Si yo tuviera un tractor

Si tuviera un tractor, una ganadería o un barco pesquero, seguramente que también estaría ante una delegación administrativa, un puerto o una carretera. Alzando mi voz, trasladando mi preocupación por lo que se me vendría encima. No estaría por gusto ni afición a la pancarta, sino porque son momentos en los que el margen de supervivencia es mínimo. Y lo es porque cuando una tuerca se aprieta una y otra vez, llega un punto en que una nueva vuelta de tuerca ya no es posible y rompe.

No es la primera vez que los agricultores, ganaderos y pescadores salen a la calle con sus demandas y protestas. Ya han acudido a Bruselas, a Madrid y a muchas capitales de nuestras provincias. Han escuchado promesas, alcanzado algunos compromisos y regresado a sus casas esperanzados de que algo mejoraría. Pero lo que cambiaba siempre era lo mismo, una nueva vuelta de tuerca. Más burocracia, más controles, más exigencias y menos rentabilidad en sus trabajos.

En una de las ultimas grandes concentraciones ante las políticas europeas se les prometió reducir los trámites burocráticos a los que llevan sometidos tiempo. Les prometieron menos trámites absurdos, menos papeles, menos horas dedicadas a permanecer ante una pantalla o en una gestoría. La realidad ha sido la contraria, más formularios, incremento de inspecciones de diferentes ministerios y más obligaciones administrativas que han convertido al agricultor y al ganadero en gestores administrativos y en contables, y a los pescadores en sospechosos permanentes.

Ahora, a todo lo anterior, se le suma la preocupación por los acuerdos internacionales como Mercosur. No se trata sólo de vigilar que los productos que llegan de fuera cumplan con las normas sanitarias o medioambientales que aquí se les exigen. Se trata también de tener presente que las condiciones laborales que se exigen en uno u otro lado del Atlántico no son ni parecidas. Obligar a competir en esas condiciones no será un libre comercio, será una desigualdad bendecida desde las instituciones.

En una provincia como la de Lugo, agrícola, ganadera y pesquera, estas decisiones no pueden tomarse como debates teóricos. Son explotaciones que se ven abocadas al cierre, jóvenes que ya no se incorporarán y pueblos que pierden vida. Las protestas que estamos viendo no son ideológicas, se protesta por supervivencia. Sin rentabilidad, sin precios justos y competencia en igualdad de condiciones no hay posible relevo generacional, porque no habrá donde dar ese relevo, y sin relevo no hay futuro.

Durante años los burócratas de Bruselas, presionados por los grandes lobbies, han venido utilizando al campo y a la pesca como moneda de cambio en los grandes acuerdos. Se sacrifican a estos sectores para beneficiar a otros, y luego se les trata de compensar con ayudas y anuncios grandilocuentes. Pero lo que parecen ignorar es que cada explotación que cierra difícilmente vuelve a abrir. Un barco que se amarra por estas decisiones incomprensibles no zarpará de nuevo o irá al desguace.

Las movilizaciones de estos días son consecuencia del cansancio acumulado, el tornillo ha llegado a su final. Decía Quevedo que «poderoso caballero es don Dinero». Pero convendría recordar algo de sentido común: sin agricultores, ganaderos y pescadores no habrá ni territorio, ni soberanía alimentaria, ni medio rural que salvar.

Por esto, si yo tuviera un tractor también estaría en las protestas. Y no pediría privilegios, sino que me dejen vivir de mi trabajo.

Se eu tivese un tractor

Se tivese un tractor, unha gandería ou un barco pesqueiro, seguramente que tamén estaría #ante unha delegación administrativa, un porto ou unha estrada. Alzando a miña voz, trasladando a miña preocupación polo que se me viría encima. Non estaría por gusto nin afección á pancarta, senón porque son momentos nos que a marxe de supervivencia é mínimo. E o é porque cando unha porca apértase unha e outra vez, chega un punto en que unha nova volta de porca xa non é posible e rompe.

Non é a primeira vez que os agricultores, gandeiros e pescadores saen á rúa coas súas demandas e protestas. Xa acudiron a Bruxelas, a Madrid e a moitas capitais das nosas provincias. Escoitaron promesas, alcanzado algúns compromisos e regresado ás súas casas esperanzados de que algo melloraría. Pero o que cambiaba sempre era o mesmo, unha nova volta de porca. Más burocracia, máis controis, máis esixencias e menos rendibilidade nos seus traballos.

Nunha de ultímalas grandes concentracións #ante as políticas europeas prometéuselles reducir os trámites burocráticos aos que levan sometidos tempo. Prometéronlles menos trámites absurdos, menos papeis, menos horas dedicadas a permanecer #ante unha pantalla ou nunha xestoría. A realidade foi a contraria, máis formularios, incremento de inspeccións de diferentes ministerios e máis obrigacións administrativas que converteron ao agricultor e ao gandeiro en xestores administrativos e en contables, e aos pescadores en sospeitosos permanentes.

Agora, a todo o anterior, súmaselle a preocupación polos acordos internacionais como Mercosur. Non se trata só de vixiar que os produtos que chegan de fóra cumpran coas normas sanitarias ou ambientais que aquí se lles esixen. Trátase tamén de ter presente que as condicións laborais que se esixen nun ou outro lado do Atlántico non son nin parecidas. Obrigar a competir nesas condicións non será un libre comercio, será unha desigualdade bendicida desde as institucións.

Nunha provincia como a de Lugo, agrícola, gandeira e pesqueira, estas decisións non poden tomarse como debates teóricos. Son explotacións que ven abocadas ao peche, mozos que xa non se incorporarán e pobos que perden vida. As protestas que estamos a ver non son ideolóxicas, protéstase por supervivencia. Sen rendibilidade, sen prezos xustos e competencia en igualdade de condicións non hai posible substitución xeracional, porque non haberá onde dar esa substitución, e sen substitución non hai futuro.

Durante anos os burócratas de Bruxelas, presionados polos grandes lobbies, viñeron utilizando ao campo e á pesca como moeda de cambio nos grandes acordos. Sacrifícanse a estes sectores para beneficiar a outros, e logo trátaselles de compensar con axudas e anuncios grandilocuentes. Pero o que parecen ignorar é que cada explotación que pecha dificilmente volve abrir. Un barco que se amarra por estas decisións incomprensibles non partirá de novo ou irá ao despezamento.

As mobilizacións destes días son consecuencia do cansazo acumulado, o parafuso chegou ao seu final. Dicía Quevedo que «poderoso cabaleiro é don Diñeiro». Pero conviría lembrar algo de sentido común: sen agricultores, gandeiros e pescadores non haberá nin territorio, nin soberanía alimentaria, nin medio rural que salvar.

Por isto, se eu tivese un tractor tamén estaría nas protestas. E non pediría privilexios, senón que me deixen vivir do meu traballo.