Hay vídeos que, sin levantar la voz, dicen más que muchos discursos. Es lo que me ha ocurrido con uno de esos que circulan en estas fechas para felicitarnos la Navidad y el Nuevo Año. Por si no lo recibieron, trata de un hombre ya mayor que se motiva con la foto de su nieta para recuperar la forma física que había perdido y reponer fuerzas para poder coger y aupar a su nieta a lo alto del árbol de Navidad y ver como coloca la estrella que lo corona: (Puede verlo aquí)
Este breve anuncio navideño lo hace a través de una historia mínima y una frase final en inglés que actúa como conclusión moral: “So you can take care of what matters in life”. Traducido: “Para que puedas cuidar de lo que de verdad importa en la vida.”
Una primera lectura resulta íntima, diría que casi incómoda, porque tiene que ver con lo que nos ocurre a muchos a nivel personal. Pasamos años, décadas, dedicando tiempo y energía a lo que podíamos considerar como accesorio: al trabajo que parece no acabar nunca, a las cosas que siempre parecen inaplazables, a compromisos que se imponen sobre lo esencial.
Mientras tanto, los hijos crecen, las parejas envejecen a nuestro lado, y la vida va avanzando de manera rápida, sin pedir permiso.
Es cuando llegamos a una edad más avanzada cuando empezamos a valorar aquello que durante tanto tiempo dimos por supuesto. Entonces comprendemos que el tiempo no era infinito y que no todo podía posponerse. Yo mismo he ido confeccionando una lista de proyectos para el momento en que me llegara la jubilación y ahora soy consciente de que no tendré tiempo para ejecutar muchos de ellos.
En el vídeo, el abuelo lo entiende con claridad: su objetivo tiene un sentido concreto y profundamente humano: ponerse en forma para poder coger a su nieta en brazos. Ese gesto sencillo se convierte en su aliciente, en su razón para cuidarse, en la expresión más clara de lo que realmente importa.
La historia nos interpela porque a menudo empezamos a cuidar lo esencial cuando ya hemos gastado demasiadas energías en lo secundario.
Pero el vídeo me llevó a una segunda lectura, menos sentimental y más política. Lo que ocurre en nuestras vidas individuales no es tan distinto de lo que sucede en la vida pública. También ahí se invierte una enorme cantidad de tiempo, recursos y esfuerzo en lo accesorio, mientras se relega lo importante.
Muchos responsables políticos dedican más energía a construir relatos que a atender los problemas reales.
Al igual que en la vida personal, en política también hay una tendencia a confundir movimiento con dirección, actividad con sentido. Se hacen muchas cosas, pero no siempre las que importan. Se anuncian planes, reformas y estrategias, pero se descuida aquello que sostiene de verdad a una sociedad: mejorar la calidad de vida, el cuidado de las personas, especialmente de las más vulnerables.
Por eso la frase final del vídeo funciona también como una advertencia colectiva. “Para que puedas cuidar de lo que de verdad importa en la vida.”. La pregunta no es si hacemos mucho, sino si estamos dedicando nuestros mejores esfuerzos a lo que realmente importa, tanto en la esfera privada como en la pública.
Tal vez el verdadero progreso no consista en ir más rápido ni en hacer más cosas, sino en aprender, a tiempo, a distinguir lo esencial de lo accesorio. Y actuar en consecuencia, antes de que sea tarde.
Coidar do que importa
Hai vídeos que, sen levantar a voz, din máis que moitos discursos. É o que me ocorreu cun deses que circulan nestas datas para felicitarnos o Nadal e o Novo Ano. Por se non o recibiron, trata dun home xa maior que se motiva coa foto da súa neta para recuperar a forma física que perdera e repoñer forzas para poder coller e levantar á súa neta ao alto da árbore de Nadal e ver como coloca a estrela que o coroa: (Pode velo aquí)
Este breve anuncio do Nadal faio a través dunha historia mínima e unha frase final en inglés que actúa como conclusión moral: “So you can take care of what matters in life”. Traducido: “Para que poidas coidar do que de verdade importa na vida.”
Unha primeira lectura resulta íntima, diría que case incómoda, porque ten que ver co que nos ocorre a moitos a nivel persoal. Pasamos anos, décadas, dedicando tempo e enerxía ao que podiamos considerar como accesorio: ao traballo que parece non acabar nunca, ás cousas que sempre parecen inaprazables, a compromisos que se impoñen sobre o esencial.
Mentres tanto, os fillos crecen, as parellas envellecen ao noso lado, e a vida vai avanzando de maneira rápida, sen pedir permiso.
É cando chegamos a unha idade máis avanzada cando empezamos a valorar aquilo que durante tanto tempo demos por suposto. Entón comprendemos que o tempo non era infinito e que non todo podía pospoñerse. Eu mesmo fun confeccionando unha lista de proxectos para o momento en que me chegase a xubilación e agora son consciente de que non terei tempo para executar moitos deles.
No vídeo, o avó enténdeo con claridade: o seu obxectivo ten un sentido concreto e profundamente humano: poñerse en forma para poder coller á súa neta en brazos. Ese xesto sinxelo convértese no seu aliciente, na súa razón para coidarse, na expresión máis clara do que realmente importa.
A historia interpélanos porque a miúdo empezamos a coidar o esencial cando xa gastamos demasiadas enerxías no secundario.
Pero o vídeo levoume a unha segunda lectura, menos sentimental e máis política. O que ocorre nas nosas vidas individuais non é tan distinto do que sucede na vida pública. Tamén aí invístese unha enorme cantidade de tempo, recursos e esforzo no accesorio, mentres se relega o importante.
Moitos responsables políticos dedican máis enerxía a construír relatos que a atender os problemas reais.
Do mesmo xeito que na vida persoal, en política tamén hai unha tendencia para confundir movemento con dirección, actividade con sentido. Fanse moitas cousas, pero non sempre as que importan. Anúncianse plans, reformas e estratexias, pero descóidase aquilo que sostén de verdade a unha sociedade: mellorar a calidade de vida, o coidado das persoas, especialmente das máis vulnerables.
Por iso a frase final do vídeo funciona tamén como unha advertencia colectiva. “Para que poidas coidar do que de verdade importa na vida.”. A pregunta non é se facemos moito, senón se estamos a dedicar os nosos mellores esforzos ao que realmente importa, tanto na esfera privada como na pública.
Talvez o verdadeiro progreso non consista en ir máis rápido nin en facer máis cousas, senón en aprender, a tempo, a distinguir o esencial do accesorio. E actuar en consecuencia, antes de que sexa tarde.