Lugo viene de vivir semanas de tensión política exagerada, de muchas voces fuera de tono, de manifestaciones de crispación y de una sensación, ya muy habitual en los últimos tiempos, de que la política que se practica busca más la confrontación que el entendimiento. Y las ciudades, como las personas, también tienen estados de ánimo. Pero Lugo, incluso en un contexto como el que han dejado estos episodios recientes, tiene la capacidad de volver a ilusionarse.
Porque de la confrontación vivida también se extraen enseñanzas: Lugo no puede estar instalada en el enfrentamiento permanente, ya que los lucenses ahora reclaman serenidad, normalidad y trabajo en la búsqueda de soluciones a los problemas cotidianos.
Los cambios políticos abren nuevas perspectivas, no sólo la sustitución de un partido por otro, de unos nombres por otros, sino la posibilidad de percibir que las cosas pueden hacerse de otra manera, algo que seguramente propicie mayor ilusión colectiva.
Gobernar una ciudad es algo más que gestionar expedientes o un presupuesto. También conlleva crear confianza e ilusión, hacer que los vecinos sientan que tienen una administración accesible y cercana. Las ciudades no cambian sólo por los grandes proyectos, necesitan también los pequeños gestos, como la capacidad de escuchar y la voluntad de resolver esas cosas que siendo asequibles llevan demasiado tiempo sin respuesta.
En ocasiones las administraciones cercanas se distinguen por cosas muy simples: poder hablar con alguien sin esperar semanas, no convertir la cita previa en una barrera permanente, recibir respuestas en lugar de silencios administrativos o eliminar tanta burocracia innecesaria. Porque las ciudades mejoran más cuando sus gobernantes se dedican a resolver problemas reales en lugar de alimentar debates simbólicos ajenos a las preocupaciones cotidianas de la mayoría. Como en su día me dijo Gregorio Ordóñez, cuando ambos éramos candidatos a las alcaldías, pocos días antes de ser asesinado: «Cuando un ciudadano entra en un ayuntamiento es porque tiene un problema. Tenemos que conseguir que no salga con dos»
Toda etapa política que abre un tiempo nuevo se sostiene al principio en la esperanza de que las cosas se van a hacer mejor que antes. Esperanza que, siendo frágil, se afianza cuando se percibe empatía, cercanía y autenticidad, dejándoles a otros la confrontación permanente.
Si algo caracterizó al anterior gobierno fue gastar mucho dinero en proyectos alejados de las necesidades de los ciudadanos, gastos con muy pobre resultado e importante hipoteca de futuro, además de excesivas muestras de sectarismo en el trato dispensado. Elena Candia lleva tres años de contacto directo con los vecinos, escuchando a todos y tomando notas de sus demandas y sugerencias, lo que seguramente será de mucha utilidad para su programa de gobierno.
Los lucenses no esperan milagros, esperan percibir compromiso, normalidad y muchas ganas de mejorar las cosas. Y ello depende en gran medida de la capacidad de la alcaldesa y su equipo para transmitir, además de trabajo, sentido común en el día a día. Estoy seguro que sabrán interpretar correctamente el ánimo que hoy existe en una parte importante de la ciudad.
Después del ruido, Lugo tiene la oportunidad de reconocerse de nuevo en una política más serena, más cercana y más útil. Y quienes hoy la representan saben que, en momentos como este, gobernar también significa devolver a la ciudad la confianza y la ilusión que necesita para avanzar.
A responsabilidade de ilusionar
Lugo vén de vivir semanas de tensión política esaxerada, de moitas voces fóra de ton, de manifestacións de crispación e dunha sensación, xa moi habitual nos últimos tempos, de que a política que se practica busca máis a confrontación que o entendemento. E as cidades, como as persoas, tamén teñen estados de ánimo. Pero Lugo, mesmo nun contexto como o que deixaron estes episodios recentes, ten a capacidade de volver ilusionarse.
Porque da confrontación vivida tamén se extraen ensinos: Lugo non pode estar instalada no enfrontamento permanente, xa que os lucenses agora reclaman serenidade, normalidade e traballo na procura de solucións aos problemas cotiáns.
Os cambios políticos abren novas perspectivas, non só a substitución dun partido por outro, duns nomes por outros, senón a posibilidade de percibir que as cousas poden facerse doutro xeito, algo que seguramente propicie maior ilusión colectiva.
Gobernar unha cidade é algo máis que xestionar expedientes ou un orzamento. Tamén conleva crear confianza e ilusión, facer que os veciños sentan que teñen unha administración accesible e próxima. As cidades non cambian só polos grandes proxectos, necesitan tamén os pequenos xestos, como a capacidade de escoitar e a vontade de resolver esas cousas que sendo alcanzables levan demasiado tempo sen resposta.
En ocasións as administracións próximas distínguense por cousas moi simples: poder falar con alguén sen esperar semanas, non converter a cita previa nunha barreira permanente, recibir respostas en lugar de silencios administrativos ou eliminar tanta burocracia innecesaria. Porque as cidades melloran máis cando os seus #gobernante se dedican a resolver problemas reais en lugar de alimentar debates simbólicos alleos ás preocupacións cotiás da maioría. Como no seu día me dixo Gregorio Ordóñez, cando ambos eramos candidatos ás alcaldías, poucos días antes de ser asasinado: «Cando un cidadán entra nun concello é porque ten un problema. Temos que conseguir que non saia con dous»
Toda etapa política que abre un tempo novo sostense ao principio na esperanza de que as cousas se van a facer mellor que antes. Esperanza que, sendo fráxil, afiánzase cando se percibe empatía, proximidade e autenticidade, deixándolles a outros a confrontación permanente.
Se algo caracterizou ao anterior goberno foi gastar moito diñeiro en proxectos afastados das necesidades dos cidadáns, gastos con moi pobre resultado e importante hipoteca de futuro, alén de excesivas mostras de sectarismo no trato dispensado. Elena Candia leva tres anos de contacto directo cos veciños, escoitando a todos e tomando notas das súas demandas e suxerencias, o que seguramente será de moita utilidade para o seu programa de goberno.
Os lucenses non esperan milagres, esperan percibir compromiso, normalidade e moitas ganas de mellorar as cousas. E iso depende en gran medida da capacidade da alcaldesa e o seu equipo para transmitir, alén de traballo, sentido común no día a día. Estou seguro que saberán interpretar correctamente o ánimo que hoxe existe nunha parte importante da cidade.
Despois do ruído, Lugo ten a oportunidade de recoñecerse de novo nunha política máis serena, máis próxima e máis útil. E quen hoxe a representan saben que, en momentos como este, gobernar tamén significa devolver á cidade a confianza e a ilusión que necesita para avanzar.
0 comentarios:
Publicar un comentario