A punto de finalizar este verano no he podido evitar recordar aquellos otros de mi infancia con mis padres y hermanos en Combarro, en la misma ría donde ahora tengo la suerte de poder volver a disfrutarlos. Entonces todo me parecía más sencillo y tranquilo. Ahora todo es mucho más sofisticado. No digamos en aquellos lugares de nuestra geografía convertidos en referentes veraniegos.
Para muchos, las vacaciones comienzan meses antes: elegir destino, comparar precios, consultar opiniones en las redes y reservar un alojamiento cuyo precio aconseja disfrutarlo mucho, aunque sea por obligación.
Llega el día y, con él, la operación salida. Miles de familias deciden ponerse en carretera el mismo día y a la misma hora. Un viaje de cuatro horas puede durar seis y, si hay niños pequeños, serán sus circunstancias las que vayan marcando el horario.
A la llegada empiezan las primeras emociones, o decepciones. El apartamento “amplio, luminoso, tranquilo y a pocos minutos de la playa” ofrece a veces interpretaciones imaginativas de esos términos. La amplitud resulta un concepto relativo al número y tamaño de los ocupantes; los pocos minutos requieren coche y las vistas al mar, con suerte, obligan a asomarse por una esquina de la terraza.
Una vez instalados comienza la auténtica vida veraniega. Mover el coche es el primer desafío. Muchas localidades costeras multiplican su población y encontrar aparcamiento pasa a ser una prueba de paciencia. Cuando se consigue una plaza aparece el dilema: utilizar el coche y perderla o conservarla y tener que andar.
También hacer la compra tiene su encanto. Los supermercados que durante el invierno atienden tranquilamente a sus vecinos reciben ahora una invasión capaz de desabastecerlos. Conseguir hielo, agua o pan a determinadas horas exige cierta planificación logística.
En algunas playas sólo hay que llegar pronto... muy pronto. Sombrillas, toallas, neveras, sillas, tablas, flotadores y altavoces forman una urbanización provisional junto al mar.
A mediodía comienza la búsqueda de una mesa en una terraza. Hay que localizar a quienes parecen estar terminando, vigilar la evolución de sus cafés y situarse cerca para hacer valer los derechos adquiridos.
Y aún queda la noche. Los edificios descubren en agosto su extraordinaria capacidad acústica. Terrazas, televisores, muebles arrastrados y conversaciones permiten conocer íntimamente a vecinos a los que nunca se ha saludado. Quienes desean dormir conviven con quienes consideran que las vacaciones consisten precisamente en no hacerlo.
Después llega la operación retorno. Tras horas de carretera aparece una de las grandes satisfacciones del veraneo moderno: llegar a casa, sentarse tranquilamente y pensar que, por fin, se han terminado las vacaciones.
Lo relatado no lo he vivido este verano, pero tampoco es ficción. Sería injusto idealizar aquellos veranos de hace sesenta años. Había menos comodidades, peores carreteras y muchas familias ni siquiera podían permitirse vacaciones. Pero quizás el verano tenía otra medida. Los niños salíamos por la mañana y regresábamos cuando teníamos hambre o llamaban a zafarrancho. Una bicicleta servía para desplazarse, una pelota ocupaba una tarde y las playas todavía tenían espacios vacíos.
Hoy hay que aprovechar la playa, el restaurante, la excursión, el chiringuito, la puesta de sol y cada minuto de unas vacaciones que han costado demasiado como para permitirse el lujo no disfrutarlas. Quizá esa sea la diferencia entre aquellos y estos veranos: antes se veraneaba; ahora parece que hay que aprovechar las vacaciones.
Aqueles e estes veráns
A piques de finalizar este verán non puiden evitar lembrar aqueloutros da miña infancia cos meus pais e irmáns en Combarro, na mesma ría onde agora teño a sorte de poder volver desfrutalos. Entón todo parecíame máis sinxelo e tranquilo. Agora todo é moito máis sofisticado. Non digamos naqueles lugares da nosa xeografía convertidos en referentes estivais.
Para moitos, as vacacións comezan meses antes: elixir destino, comparar prezos, consultar opinións nas redes e reservar un aloxamento cuxo prezo aconsella desfrutalo moito, aínda que sexa por obrigación.
Chega o día e, con el, a operación saída. Miles de familias deciden poñerse na estrada o mesmo día e á mesma hora. Unha viaxe de catro horas pode durar seis e, se hai nenos pequenos, serán as súas circunstancias as que vaian marcando o horario.
Á chegada empezan as primeiras emocións, ou decepcións. O apartamento “amplo, luminoso, tranquilo e a poucos minutos da praia” ofrece ás veces interpretacións imaxinativas deses termos. A amplitude resulta un concepto relativo ao número e tamaño dos ocupantes; os poucos minutos requiren coche e as vistas ao mar, con sorte, obrigan a asomarse por unha esquina da terraza.
Unha vez instalados comeza a auténtica vida estival. Mover o coche é o primeiro desafío. Moitas localidades costeiras multiplican a súa poboación e atopar aparcamento pasa a ser unha proba de paciencia. Cando se consegue unha praza aparece o dilema: utilizar o coche e perdela ou conservala e ter que andar.
Tamén facer a compra ten o seu encanto. Os supermercados que durante o inverno atenden tranquilamente aos seus veciños reciben agora unha invasión capaz de desabastecelos. Conseguir xeo, auga ou pan a determinadas horas esixe certa planificación loxística.
Nalgunhas praias só hai que chegar pronto... moi pronto. Antucas, toallas, neveiras, cadeiras, táboas, flotadores e altofalantes forman unha urbanización provisional xunto ao mar.
Ao mediodía comeza a procura dunha mesa nunha terraza. Hai que localizar a quen parece estar a terminar, vixiar a evolución dos seus cafés e situarse preto para facer valer os dereitos adquiridos.
E aínda queda a noite. Os edificios descobren en agosto a súa extraordinaria capacidade acústica. Terrazas, televisores, mobles arrastrados e conversacións permiten coñecer intimamente a veciños aos que nunca se saudou. Quen desexa durmir conviven con quen considera que as vacacións consisten precisamente en non facelo.
Despois chega a operación retorno. Tras horas de estrada aparece unha das grandes satisfaccións do veraneo moderno: chegar a casa, sentarse tranquilamente e pensar que, por fin, termináronse as vacacións.
#Relatar non o vivín este verán, pero tampouco é ficción. Sería inxusto idealizar aqueles veráns de hai sesenta anos. Había menos comodidades, peores estradas e moitas familias nin sequera podían permitirse vacacións. Pero talvez o verán tiña outra medida. Os nenos saïamos pola mañá e regresabamos cando tiñamos fame ou chamaban a mobilización. Unha bicicleta servía para desprazarse, unha pelota ocupaba unha tarde e as praias aínda tiñan espazos baleiros.
Hoxe hai que aproveitar a praia, o restaurante, a excursión, o chiringuito, a posta de sol e cada minuto dunhas vacacións que custaron demasiado como para permitirse o luxo non desfrutalas. Quizá esa sexa a diferenza entre aqueles e estes veráns: antes veraneábase; agora parece que hai que aproveitar as vacacións.