Acabo de leer la noticia: “Correos pone en circulación un sello que conmemora el centenario de El Progreso”. Me sirve para recordar los múltiples actos y eventos que, en los últimos meses, ponen de manifiesto la importancia de cumplir cien años como periódico. Si como personas es complicado llegar a esta edad, en el mundo de los diarios empieza a resultar todavía más difícil alcanzarla, pues la globalización y las nuevas tecnologías, especialmente el gran descubrimiento de Internet, convierten en gesta el conseguir lanzar cada día del año, durante cien años, un periódico en una capital de provincias del noroeste de España.
Lo del sello es una muestra más de reconocimiento, de cariño hacia algo muy nuestro.
Todos cuantos intervienen en los distintos actos conmemorativos de este centenario acaban evocando recuerdos de sus niñez, de cómo llegaba el periódico a casa, de cómo unos y otros estaban pendientes de lo que decían sus páginas, del de la sociedad española, yo diría que fundamentalmente de la lucense, de los últimos cien años.
Una sociedad que se caracteriza por no tener una autoestima destacable, que en ocasiones roza el conformismo y la falta de reivindicaciones hacia sus dirigentes, necesita de líderes y de medios de comunicación que enfoquen en positivo, lógicamente sin faltar a la verdad, el devenir de sus días.
Un periódico como El Progreso puede y debe contribuir a elevar esa autoestima, a destacar las cuestiones positivas que encontramos en Lugo y su provincia. No se trata de ocultar los errores, las carencias o la falta de logros. Sólo, y nada menos, se trata de mantener un hilo conductor, un denominador común en el enfoque de las noticias, que rezumen optimismo, en priorizar lo importante sobre lo banal, en apoyar las iniciativas que supongan progreso. Sé que no es fácil porque estamos en un mundo donde lo que vende es el chascarrillo, la crítica ácida y la descalificación frente al aplauso y reconocimiento de los aciertos, vengan de donde vengan. Por eso en estas fechas tan entrañables, me sumo a las muchas felicitaciones y homenajes que nuestro diario recibe y, al mismo tiempo, lo hago con un deseo de que en los próximos cien años predominen las noticias que supongan el despertar de nuestra sociedad hacia miras y cotas de superación.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Cen anos de "El Progreso"
Acabo de ler a noticia: "Correos pon en circulación un selo que conmemora o centenario do Progreso". Sérveme para recordar os múltiples actos e eventos que, nos últimos meses, pon de manifesto a importancia de cumprir cen anos como periódico. Se como persoas é complicado chegar a esta idade, no mundo dos diarios empeza a resultar aínda máis difícil alcanzala, pois a globalización e as novas tecnoloxías, especialmente o gran descubrimento de Internet, converten en xesta o conseguir lanzar cada día do ano, durante cen anos, un xornal nunha capital de provincias do noroeste de España.
O do selo é unha mostra máis de recoñecemento, de agarimo cara a algo moi noso.
Todos cantos interveñen nos distintos actos conmemorativos deste centenario acaban evocando recordos das súas nenez, de como chegaba o xornal a casa, de como uns e outros estaban pendentes do que dicían as súas páxinas, do da sociedade española, eu diría que fundamentalmente da lucense, dos últimos cen anos.
Unha sociedade que se caracteriza por non ter unha autoestima destacable, que en ocasións roza o conformismo e a falta de reivindicacións cara aos seus dirixentes, necesita de líderes e de medios de comunicación que enfoquen en positivo, loxicamente sen faltar á verdade, o devir dos seus días.
Un xornal como O Progreso pode e debe contribuír a elevar esa autoestima, a destacar as cuestións positivas que atopamos en Lugo e a súa provincia. Non se trata de ocultar os erros, as carencias ou a falta de logros. Só, e nada menos, trátase de manter un fío condutor, un denominador común no enfoque das noticias, que rezumen optimismo, en priorizar o importante sobre o banal, en apoiar as iniciativas que supoñan progreso. Sei que non é fácil porque estamos nun mundo onde o que vende é o chascarrillo, a crítica aceda e a descualificación fronte ao aplauso e recoñecemento dos acertos, vingan de onde vingan. Por iso nestas datas tan entrañables, súmome ás moitas felicitacións e homenaxes que o noso diario recibe e, ao mesmo tempo, fágoo cun desexo de que nos próximos cen anos predominen as noticias que supoñan o espertar da nosa sociedade cara a miras e cotas de superación.
É o meu desexo, seguro que compartido.