miércoles, 14 de octubre de 2026

Lugo también sabe llenarse

Durante estos días Lugo ha ofrecido una imagen que no se repite con demasiada frecuencia. Calles abarrotadas, plazas en las que apenas cabía un alfiler, miles de personas siguiendo los conciertos y un recinto ferial convertido en un hervidero de familias, jóvenes y mayores. El San Froilán ha vuelto a demostrar que nuestra ciudad, cuando hay motivos suficientes, sabe llenarse de gente, actividad y alegría.

Las imágenes de conciertos como los de Malú y Juan Magán, con asistencias estimadas que rondaron las doce mil personas, resultan impresionantes. Pero no menos llamativa ha sido la afluencia a las barracas, las colas ante algunas atracciones o la animación de las calles y los establecimientos hosteleros. El buen tiempo ha contribuido, sin duda, pero sería injusto atribuirle un éxito que también responde a una programación variada como hacía muchos años que no disfrutábamos, capaz de atraer a públicos de distintas edades.

He tenido la ocasión y la responsabilidad de organizar estos y otros festejos durante mi etapa como alcalde, por lo que conozco las dificultades que entraña atender a gustos y sensibilidades muy diferentes. Recuerdo especialmente que en 1998 fuimos la primera corporación municipal que acudió vestida con el traje tradicional gallego al Domingo das Mozas. Por eso hoy me produce una especial satisfacción comprobar que esta y otras tradiciones vinculadas a nuestras fiestas no solo se han conservado, sino que se han potenciado con el paso de los años.

Esta vez me ha correspondido vivir el San Froilán desde otra perspectiva: la de abuelo. He disfrutado viendo a mis nietos más pequeños descubrir las barracas, como en su día lo hicieron mis hijas, entusiasmarse con las atracciones e incluso aficionarse al pulpo, mientras trataba de abrirme camino con una silla de paseo entre los miles de personas que abarrotaban calles y plazas. He podido comprobar, de primera mano, que el San Froilán sigue despertando entre los más pequeños la misma ilusión que recordamos quienes lo vivimos hace muchas décadas.

Cuando las cosas salen mal, las críticas al gobierno municipal no se hacen esperar y, en ocasiones, alcanzan una dureza considerable. Es lógico que quienes gobiernan respondan por sus errores, pero también es justo que reciban el reconocimiento cuando las cosas salen bien. Y en esta ocasión han salido francamente bien. Por eso corresponde felicitar a la Alcaldesa, al concejal de Cultura y a cuantos han participado en la organización de estas fiestas. La crítica resulta más creíble cuando quien la ejerce también sabe reconocer los aciertos.

También sería interesante conocer el impacto económico de las fiestas. Se habla de lo que cuestan, pero mucho menos de lo que generan para la hostelería, el comercio y los servicios. El San Froilán es tradición, pero también promoción de la ciudad.

Las barracas acabarán marchándose, los escenarios serán desmontados y Lugo recuperará su tranquilidad habitual. Quedará, sin embargo, la satisfacción de haber vivido unas fiestas multitudinarias que demuestran que nuestra ciudad conserva intacta su capacidad de atraer, reunir y entusiasmar a miles de personas. Algo que convendría recordar durante el resto del año, cuando tantas veces nos lamentamos de que a Lugo le falta vida. Y también un motivo más para sentirnos orgullosos de nuestra ciudad, que buena falta nos hace.


Lugo tamén sabe encherse

Durante estes días Lugo ofreceu unha imaxe que non se repite con demasiada frecuencia. Rúas abarrotadas, prazas nas que apenas cabía un alfinete, miles de persoas seguindo os concertos e un recinto feiral convertido nun fervedoiro de familias, mozas e maiores. O San Froilán volveu a demostrar que a nosa cidade, cando hai motivos suficientes, sabe encherse de xente, actividade e alegría.

As imaxes de concertos como os de Malú e Juan Magán, con asistencias estimadas que roldaron as doce mil persoas, resultan impresionantes. Pero non menos rechamante foi a afluencia ás barracas, as colas ante algunhas atraccións ou a animación das rúas e os establecementos hostaleiros. O bo tempo contribuíu, sen dúbida, pero sería inxusto atribuírlle un éxito que tamén responde a unha programación variada como facía moitos anos que non desfrutabamos, capaz de atraer a públicos de distintas idades.

Tiven a ocasión e a responsabilidade de organizar estes e outros festexos durante a miña etapa como alcalde, polo que coñezo as dificultades que entraña atender a gustos e sensibilidades moi diferentes. Recordo especialmente que en 1998 fomos a primeira corporación municipal que acudiu vestida co traxe tradicional galego ao Domingo dás Mozas. Por iso hoxe prodúceme unha especial satisfacción comprobar que esta e outras tradicións vinculadas ás nosas festas non só se conservaron, senón que se potenciaron co paso dos anos.

Esta vez correspondeume vivir o San Froilán desde outra perspectiva: a de avó. Desfrutei vendo os meus netos máis pequenos descubrir as barracas, como no seu día o fixeron as miñas fillas, entusiasmarse coas atraccións e mesmo afeccionarse ao polbo, mentres trataba de abrirme camiño cunha cadeira de paseo entre os miles de persoas que abarrotaban rúas e prazas. Puiden comprobar, de primeira man, que o San Froilán segue espertando entre os máis pequenos a mesma ilusión que lembramos quen o vivo hai moitas décadas.

Cando as cousas saen mal, as críticas ao goberno municipal non se fan esperar e, en ocasións, alcanzan unha dureza considerable. É lóxico que quen goberna respondan polos seus erros, pero tamén é xusto que reciban o recoñecemento cando as cousas salguen ben. E nesta ocasión saíron francamente ben. Por iso corresponde felicitar á Alcaldesa, ao concelleiro de Cultura e a cuantos participaron na organización destas festas. A crítica resulta máis crible cando quen a exerce tamén sabe recoñecer os acertos.

Tamén sería interesante coñecer o impacto económico das festas. Fálase do que custan, pero moito menos do que xeran para a hostalería, o comercio e os servizos. O San Froilán é tradición, pero tamén promoción da cidade.

As barracas acabarán marchándose, os escenarios serán desmontados e Lugo recuperará a súa tranquilidade habitual. Quedará, con todo, a satisfacción de vivir unhas festas multitudinarias que demostran que a nosa cidade conserva intacta a súa capacidade de atraer, reunir e entusiasmar a miles de persoas. Algo que conviría lembrar durante o resto do ano, cando tantas veces lamentámonos de que a Lugo fáltalle vida. E tamén un motivo máis para sentirnos orgullosos da nosa cidade, que boa falta fai.