Pocos creen que la razón esgrimida por Pedro Sánchez para adelantar las elecciones sea la verdadera. Ha justificado su decisión por la necesidad de lograr un Parlamento que se parezca más a la calle, olvidando que ese mismo Parlamento fue el que lo eligió presidente y el que, en distintas ocasiones, le proporcionó los apoyos necesarios para sacar adelante leyes con las que pagó el precio de mantenerse en la Moncloa, como la de amnistía. Es posible que, para nuestro presidente, el Parlamento haya dejado de parecerse a la calle justo cuando algunas de sus propuestas no consiguieron suficientes votos.
Después de decirnos que pensaba gobernar sin el apoyo del Parlamento, ahora convoca elecciones generales con el argumento de que no existe sintonía entre la calle y los legisladores. Y yo me pregunto: ¿de qué calles hablamos?
Porque no todas las calles son iguales. Ni lo son todos los barrios. Cambian los ingresos, las preocupaciones, las dotaciones y las preferencias políticas. Pero, pese a esas diferencias, todos sus vecinos forman parte de esa ciudadanía en cuyo nombre algunos se erigen en portavoces cuando las circunstancias lo aconsejan.
En las calles de nuestros pueblos y ciudades conviven quienes reclaman mejores servicios públicos y quienes piden pagar menos impuestos; quienes protestan por el elevado precio de los alquileres y quienes dependen de las rentas de pequeñas propiedades; quienes se manifiestan y quienes, sin acudir a manifestaciones, expresan sus preferencias mediante el voto cuando llegan las elecciones. Por eso conviene volver a preguntarse: ¿a qué calles debería parecerse el Parlamento?
Afortunadamente, es precisamente la diversidad de los parlamentos la que permite que representen a una sociedad igualmente diversa. El Parlamento no está para reproducir el ambiente de una manifestación o de una acampada, ni mucho menos para escuchar solo a quienes más gritan, sino para recoger en sus iniciativas legislativas la pluralidad de la sociedad.
Imaginemos por un momento que nuestra alcaldesa encontrase dificultades para aprobar una iniciativa y afirmase que la corporación municipal ha dado la espalda a los lucenses y que, por tanto, hace falta otra que se parezca más a la calle. ¿A cuál? ¿A Ramón Ferreiro, a Fontiñas, a la Milagrosa o a Recatelo? No faltarían voces, y con razón, que le recordarían que la corporación municipal está formada por representantes elegidos por vecinos de todas y cada una de las calles y parroquias de Lugo.
Por ello, y volviendo al principio, creo que la explicación de Sánchez para convocar estas elecciones tiene poco que ver con la representatividad del Parlamento y mucho más con una actitud autoritaria que, a mi juicio, se ha puesto de manifiesto en distintas ocasiones.
Convocar elecciones para intentar obtener más apoyos de los que se tienen es perfectamente legítimo. Pero hacerlo cuestionando la legitimidad de un Parlamento porque no aprueba lo que uno pretende revela una forma de entender el poder difícilmente conciliable con el respeto a las instituciones. Una actitud que se suma a sus enfrentamientos con jueces, periodistas y otras instituciones cuando no actúan en la dirección que le gustaría. La democracia también consiste en aceptar que las instituciones pueden poner límites al poder.
El Parlamento actual ya se parece a la calle en algo primordial: lo integran personas que piensan y actúan de manera distinta. La democracia no puede consistir en escuchar únicamente a la calle que nos da la razón, a la que nos votó, sino en reconocer que también existen las otras calles.
As outras rúas
Poucos cren que a razón esgrimida por Pedro Sánchez para adiantar as eleccións sexa a verdadeira. Xustificou a súa decisión pola necesidade de lograr un Parlamento que se pareza máis á rúa, esquecendo que ese mesmo Parlamento foi o que o elixiu presidente e o que, en distintas ocasións, proporcionoulle os apoios necesarios para sacar adiante leis coas que pagou o prezo de manterse na Moncloa, como a de amnistía. É posible que, para o noso presidente, o Parlamento deixase de parecerse á rúa xusto cando algunhas das súas propostas non conseguiron suficientes votos.
Despois de dicirnos que pensaba gobernar sen o apoio do Parlamento, agora convoca eleccións xerais co argumento de que non existe sintonía entre a rúa e os lexisladores. E eu pregúntome: de que rúas falamos?
Porque non todas as rúas son iguais. Nin o son todos os barrios. Cambian os ingresos, as preocupacións, as dotacións e as preferencias políticas. Pero, a pesar de esas diferenzas, todos os seus veciños forman parte desa cidadanía en cuxo nome algúns se erixen en portavoces cando as circunstancias o aconsellan.
Nas rúas dos nosos pobos e cidades conviven quen reclama mellores servizos públicos e quen pide pagar menos impostos; quen protesta polo elevado prezo dos alugueiros e quen depende das rendas de pequenas propiedades; quen se manifesta e quen, sen acudir a manifestacións, expresan as súas preferencias mediante o voto cando chegan as eleccións. Por iso convén volver preguntarse: a que rúas debería parecerse o Parlamento?
Afortunadamente, é precisamente a diversidade dos parlamentos a que permite que representen a unha sociedade igualmente diversa. O Parlamento non está para reproducir o ambiente dunha manifestación ou dunha acampada, nin moito menos para escoitar só a quen máis gritan, senón para recoller nas súas iniciativas lexislativas a pluralidade da sociedade.
Imaxinemos por un momento que a nosa alcaldesa atopase dificultades para aprobar unha iniciativa e afirmase que a corporación municipal deu as costas aos lucenses e que, por tanto, fai falta outra que se pareza máis á rúa. A cal? A Ramón Ferreiro, a Fontiñas, á Milagrosa ou a Recatelo? Non faltarían voces, e con razón, que lle lembrarían que a corporación municipal está formada por representantes elixidos por veciños de todas e cada unha das rúas e parroquias de Lugo.
Por iso, e volvendo ao principio, creo que a explicación de Sánchez para convocar estas eleccións ten pouco que ver coa representatividade do Parlamento e moito máis cunha actitude autoritaria que, ao meu xuízo, púxose de manifesto en distintas ocasións.
Convocar eleccións para intentar obter máis apoios dos que se teñen é perfectamente lexítimo. Pero facelo cuestionando a lexitimidade dun Parlamento porque non aproba o que un pretende revela unha forma de entender o poder dificilmente conciliable co respecto ás institucións. Unha actitude que se suma aos seus enfrontamentos con xuíces, xornalistas e outras institucións cando non actúan na dirección que lle gustaría. A democracia tamén consiste en aceptar que as institucións poden poñer límites ao poder.
O Parlamento actual xa se parece á rúa en algo primordial: intégrano persoas que pensan e actúan de xeito distinto. A democracia non pode consistir en escoitar unicamente á rúa que nos dá a razón, á que nos votou, senón en recoñecer que tamén existen as outras rúas.
0 comentarios:
Publicar un comentario