Fiel a mi costumbre de citar y buscar referencias en el diccionario de la Real Academia Española, he buscado la definición de cloaca y me quedo con esta parte de la definición: alcantarilla destinada al desagüe de inmundicias. No sé a ustedes, pero a mí esta definición inmediatamente me trajo a la mente una imagen desagradable, la de unos conductos oscuros por los que transitan toda clase de residuos malolientes y que por tradición en las sociedades avanzadas se prefieren mantener ocultos bajo tierra.
Lo cierto es que desde hace años esta palabra ha pasado de formar parte de la terminología urbanística a la política, utilizándose para referirse a toda clase de maniobras desarrolladas a espaldas de la luz pública, sin transparencia, y en los márgenes de la legalidad democrática.
Las reiteradas noticias relacionadas con los ya insoportables casos de alteración de las normas de conducta democrática en el entorno personal y político de quien vino con la excusa de acabar con la corrupción y regenerar la vida política en España, ha vuelto a situar esta palabra, cloacas, en el centro del debate político. Lo que se está conociendo, fruto de rigurosas investigaciones policiales, no es otra cosa una presunta trama, organizada desde el partido en el poder, destinada a obstaculizar, interferir o desacreditar actuaciones judiciales, periodísticas y policiales que afectan al partido socialista, al Gobierno o a su presidente.
Con independencia de lo que finalmente determinen los tribunales encargados de juzgar estos graves acontecimientos, lo que ya existe entre muchos ciudadanos es la sensación de ser testigos, día tras día, de una sucesión de informaciones que desprenden un olor cada vez más difícil de soportar. Al igual que lo que sucede cuando una alcantarilla rebosa o un colector revienta, el problema deja de estar oculto y el tufo de los malos olores apesta a todo el entorno.
Pienso que las democracias no pueden funcionar ni conducirse por conductos ocultos, redes subterráneas, destinadas a proteger los intereses de unos perjudicando al resto, a la mayoría de ciudadanos. Cuando afloran indicios más que evidentes de que los principios fundamentales que sustentan una democracia, como la separación de poderes, y el respeto por las instituciones, resulta intolerable que la respuesta esté siendo la de intentar silenciarlos, minimizar o descalificar a quienes los investigan.
Y todo ello acontece mientras España registra una de las tasas más elevadas de pobreza infantil de toda la Unión Europea, el acceso a la vivienda es una quimera para miles de familias, o la cesta de la compra se ha encarecido un 40% en estos últimos cinco años. Problemas que deberían ocupar la prioridad de cualquier gobierno decente, en lugar de dedicar energías, recursos y toda clase de esfuerzos a esta clase de alcantarillado político, causante del olor nauseabundo generado no sólo en estas operaciones de cloacas, sino también por la sensación de abandono que producen unas instituciones más preocupadas en protegerse a sí mismas que en afrontar los problemas reales de los españoles.
Las cloacas tarde o temprano terminan por desprender olor, y cuando se haga irrespirable, la única solución será la ventilación democrática: abrir ventanas, esclarecer hechos y exigir asunción de responsabilidades donde corresponda. Es la única manera de dejar atrás este ambiente enrarecido y comenzar una nueva etapa basada en la ejemplaridad pública y el fortalecimiento de nuestras instituciones.
Cloacas
Fiel ao meu costume de citar e buscar referencias no dicionario da Real Academia Española, busquei a definición de cloaca e quédome con esta parte da definición: sumidoiro destinado ao desaugadoiro de inmundicias. Non sei a vostedes, pero a min esta definición inmediatamente tróuxome á mente unha imaxe desagradable, a duns condutos escuros polos que transitan toda clase de residuos pestilentes e que por tradición nas sociedades avanzadas prefírense manter ocultos baixo terra.
O certo é que desde hai anos esta palabra pasou de formar parte da terminoloxía urbanística á política, utilizándose para referirse a toda clase de manobras desenvolvidas ás costas da luz pública, sen transparencia, e nas marxes da legalidade democrática.
As reiteradas noticias relacionadas cos xa insoportables casos de alteración das normas de conduta democrática na contorna privado e político de quen veu coa escusa de acabar coa corrupción e rexenerar a vida política en España, volveu a situar esta palabra, cloacas, no centro do debate político. O que se está coñecendo, froito de rigorosas investigacións policiais, non é outra cousa unha presunta trama, organizada desde o partido no poder, destinada a obstaculizar, interferir ou desacreditar actuacións xudiciais, xornalísticas e policiais que afectan o partido socialista, ao Goberno ou ao seu presidente.
Con independencia do que finalmente determinen os tribunais encargados de xulgar estes graves acontecementos, o que xa existe entre moitos cidadáns é a sensación de ser testemuñas, día tras día, dunha sucesión de informacións que desprenden un cheiro cada vez máis difícil de soportar. O mesmo que o que sucede cando un sumidoiro excede ou un colector rebenta, o problema deixa de estar oculto e o tufo dos malos cheiros apesta a toda a contorna.
Penso que as democracias non poden funcionar nin conducirse por condutos ocultos, redes subterráneas, destinadas a protexer os intereses duns prexudicando ao resto, á maioría de cidadáns. Cando afloran indicios máis que evidentes de que os principios fundamentais que sustentan unha democracia, como a separación de poderes, e o respecto polas institucións, resulta intolerable que a resposta estea a ser a de intentar silencialos, minimizar ou descualificar a quen os investiga.
E todo iso acontece mentres España rexistra unha das taxas máis elevadas de pobreza infantil de toda a Unión Europea, o acceso á vivenda é unha quimera para miles de familias, ou a cesta da compra encareceuse un 40% nestes últimos cinco anos. Problemas que deberían ocupar a prioridade de calquera goberno decente, en lugar de dedicar enerxías, recursos e toda clase de esforzos a esta clase de rede de sumidoiros política, causante do cheiro nauseabundo xerado non só nestas operacións de cloacas, senón tamén pola sensación de abandono que producen unhas institucións máis preocupadas en protexerse a si mesmas que en afrontar os problemas reais dos españois.
As cloacas tarde ou cedo terminan por desprender cheiro, e cando se faga irrespirable, a única solución será a ventilación democrática: abrir fiestras, esclarecer feitos e esixir asunción de responsabilidades onde corresponda. É o único xeito de deixar atrás este ambiente enrarecido e comezar unha nova etapa baseada na exemplaridade pública e o fortalecemento das nosas institucións.
0 comentarios:
Publicar un comentario